Luister jij wel eens?

Luisteren we wel écht naar anderen? Een pleidooi waarom dat zou moeten.

TimerDoor Rianne Kouwenaar

Luister jij wel eens? Nee maar, écht luisteren? Niet het soort op je smartphone kijkende, u-hu knikkende luisteren. Of het soort luisteren waarbij je eigenlijk naar een moment zoekt om je eigen verhaal erop in te haken. Echt luisteren is verrassend moeilijk. Terwijl de jongen tegenover mij uiteen zet hoe hij zich gediscrimineerd voelt, moet ik mijn best doen geen zinnen van medeleven uit te spreken, maar ook om geen verklaringen te zoeken of vervolgvragen te stellen.

In de workshop ‘Hoe is het om man/vrouw te zijn?’ tijdens de PEER-meeting op 25 maart kregen we de opdracht om in paren (een man, een vrouw) elkaar te vertellen hoe wij discriminatie hadden meegemaakt. De timer gaat aan, de één vertelt zijn verhaal en de ander reageert daarbij zo min mogelijk op het verhaal. Als de tijd om is, wisselen de personen van rol. Deze oersimpele oefening deed mij beseffen hoezeer wij gewend zijn het verhaal van iemand anders te verbinden of te contrasteren met onze eigen ervaringen: “Ja dat zeg jij nou wel, maar bedoelde hij dat echt zo? Dat is mij echt nog nooit gebeurd.” Of: “Ja, maar ik heb ook iets heel ergs meegemaakt hoor! Misschien nog wel erger.” Daarom is het zo waardevol om met mannen én vrouwen, autochtonen én allochtonen en ouderen én jongeren over ongelijkheid te praten. Ervaringen van mensen met verschillende achtergronden en identiteiten laten zien dat discriminatie voor iedereen iets anders betekent.

Psycholoog Leo Buscaglia schreef over luisteren het volgende gedicht:

Als ik je vraag naar mij te luisteren en
jij begint mij adviezen te geven,
dan doe je niet wat ik je vraag.

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij begint mij te vertellen,
waarom ik iets niet zo moet voelen als ik voel,
dan neem jij mijn gevoelens niet serieus.

Als ik je vraag naar mij te luisteren,
en jij denkt dat jij iets moet doen
om mijn problemen op te lossen,
dan laat je mij in de steek,
hoe vreemd dat ook mag lijken.

Dus, alsjeblieft, luister alleen maar naar me
en probeer me te begrijpen.

En als je wilt praten,
wacht dan even en ik beloof je
dat ik op mijn beurt naar jou zal luisteren.

Nu klinkt dit misschien als les één in mens-zijn, maar probeer het maar eens. Zet je timer op drie minuten en laat je gesprekspartner vertellen over een keer dat hij/zij gediscrimineerd werd. Geen tekenen van medeleven, twijfel, of boosheid. Alleen luisteren. Zonder luisteren verwordt emancipatie tot een strijd tussen de rechten van verschillende groepen, in plaats van een gezamenlijke strijd voor ieders rechten. Dus zet aan die timer en luister!

Op deze website vind je een simpele countdown-timer: e.ggtimer.com

Deel op:

Leave a Reply