Inspiration overload

Elke eerste dinsdag van de maand komen PEER-idealisten samen. Voor Stefan Brakman was het op 7 september 2014 de derde keer. Hij vertelt welke waarde zo’n PEER-meeting voor hem heeft én wat je eraan overhoudt: Inspiration Overload: – **$@$- Error 404 – #$@& –

Inspiration overloadAls de meeting al een half uur is begonnen kom ik binnenvallen en nog voordat ik een pen uit mijn jas heb kunnen pakken krijg ik een kop in mijn handen geduwd van Lauren, krijg ik van Els de kan koffie aangereikt en helpt Jeroen met inschenken. Welkom bij PEER.

Het eerste wat ik hoor is het verhaal van drie activisten van de Girls Rights Watch van PLAN Nederland. Zij willen een betere positie voor meisjes in ontwikkelingslanden. Op de vraag waarom juist dit project één van de stagiaires aansprak, antwoordt ze dat ze als afgestudeerde psychologe zo’n overdaad aan keuzes ervaart en dit in zo’n contrast staat met het gebrek aan keuzes van veel meisjes in ontwikkelingslanden, dat ze zich daar sterk voor wil maken.

Het is alsof ik mezelf hoor praten. Na mijn bachelorscriptie over keuzestress bij studenten, ben ik in een tussenjaar voor twee maanden naar een weeshuis in Maleisië vertrokken. Daar kwam ik tot de slotsom dat keuzestress wel een erg groot luxeprobleem is en ik me beter bezig kan houden met belangrijkere zaken. Zo ging mijn masterscriptie over het Nederlandse asielbeleid. Ik ontdekte dat hoewel de belangen van de asielzoeker wél duidelijk terugkomen in de regelgeving op internationaal niveau, op nationaal en organisatorisch niveau de nadruk op de belangen van de natiestaat in plaats van op die van asielzoekers ligt. Asielzoekers zijn (nog) geen “burgers” en dus hoeft de staat zich ook niet heel hard te maken voor hun “rechten” – ze hebben immers toch geen stemrecht.

Het was ook niet voor niets dat voormalig Ombudsman Alex Brenninkmeijer het asielbeleid als het meest schaamtevolle onderdeel van de Nederlandse regelgeving beschouwde. Des te pijnlijker is het de man die na hem Ombudsman zou worden, Guido van Woerkom, zich op een denigrerende manier uitliet over een andere minderheid in Nederland: “Marokkanen”. Zelf heb ik het liever over Marokkaans-Nederlanders – al klinkt dat voor geen meter. Er vanuit gaande dat hij het niet over Marokkaanse toeristen had, zijn “Marokkanen” nog altijd in de eerste plaats inwoners van Nederland en niet van Marokko en daarmee in ieder geval Nederlander en (misschien) ook (nog steeds) Marokkaan. Want zonder afbreuk te willen doen aan het belang van (familie)afkomst, is het maar de vraag of ze zich in Marokko net zo thuis zouden voelen als in Nederland. Ware het niet dat er dus ploerten rondlopen die zo lomp omgaan met hun Nederlands-Marrokaanse medemens, dat sommigen daarvan besluiten het land te verlaten.

Maar wat heeft dit met PEER te maken? Laat ik dan eerst vertellen dat op deze bewuste avond mensen wordt gevraagd een idee te pitchen. Dit met als doel samen te bespreken hoe je dit idee in praktijk kunt brengen. Zelf ben ik betrokken geweest bij steunacties voor de Pro-Democratische beweging in Hong Kong, die op dit moment door middel van vreedzame burgerlijke ongehoorzaamheidsacties hun eisen bij de regering van Hong Kong (en met name Beijing) duidelijk probeert te maken. Die acties kun je eenvoudig steunen door een geel lintje te dragen. Zodoende moedigde ik in mijn pitch de aanwezige sociale activisten hiervoor aan. Chafina, een van de deelnemers en organisatoren, kwam na afloop naar me toe en vertelde hoe fijn steun kan zijn, al is het maar het dragen van een lintje. Zelf had ze iets dergelijks ervaren na Wilders’ uitlatingen over “minder Marokkanen”, waarbij het haar goed deed reacties en steunbetuigingen van anderen te lezen, op Facebook, op Twitter, in de krant, waar dan ook.

Op weg terug in de trein, vol inspiratie van de gevoerde gesprekken en vol van de biertjes na afloop, moet ik nodig naar de wc. Al wachtende voer ik een opgewekt gesprek met een er wat glad uitziende jongeman, die opmerkelijk aardig blijkt en me zelfs een hand geeft als hij er bij Amstel uitmoet. Ik besluit een andere WC op te zoeken want na ca. 10 minuten is de nood hoger en de kans dat er nog iemand uit komt lopen kleiner. Als ik daar aangekomen wat naar de graffiti sta te staren, lees ik: “Marokaan = pokkehond”. Teruggeworpen in de realiteit en teleurgesteld in de mensheid denk ik aan de pen in mijn jaszak en aan de burgerlijker ongehoorzaamheid van demonstranten in Hong Kong. Ik maak van “pokkehond” “OK”, en teken er voor de zekerheid nog een hartje bij als compensatie voor zo’n evidente onwaarheid. Ik laat ook nog een boodschap achter voor de auteur: leer spellen. Want iemand beledigen is nog geen reden twee spelfouten te maken in twee woorden.

Hopelijk leert deze persoon niet alleen spellen, maar ook hoe fijn het kan zijn waar PEER zich mee bezig houdt, in hun eigen woorden: no-nonsens happy activism. In mijn woorden: iets zinvols doen waar je vrolijk van wordt. Iets groots, iets kleins, iets wat je heel lang wilde doen maar jezelf er niet toe hebt kunnen zetten, doe het! Of kom naar PEER, zodat je meegeslingerd wordt door dit vliegwiel van weldoeners. Want elke actie die bijdraagt aan een betere wereld, al is die nog zo klein, is een stap in de goede richting.

Pas wel op: een PEER-meeting kan leiden tot inspiration overload. Wil je een goede nachtrust? Ontwijk de PEER-meetings! Wil je goede ideeën? Kom vooral en leg ’s avonds een notitieblokje met pen naast je bed.

Deel op:

Leave a Reply