Genderrollen ondersteboven binnenstebuiten

Toen Jim de uitnodiging kreeg toegestuurd dat er een lezing van Doetank PEER over genderrollen zou worden georganiseerd, was hij direct geïnteresseerd. Hij vertelt in deze blog openhartig over zijn ervaring met de lezing en zijn eigen identiteit.

Door Jim*

Een neefje in plaats van een nichtje

Genderrollen ondersteboven binnenstebuitenIk ben enkele maanden geleden uit de kast gekomen als transjongen bij het grootste deel van mijn familie. Ik was dan ook direct enthousiast toen ik de uitnodiging kreeg toegestuurd om naar de lezing van Doetank PEER Genderrollen Ondersteboven Binnenstebuiten te gaan die werd georganiseerd in Savannah Bay, een boekwinkel gespecialiseerd in LHBT+. Mijn tante heeft een eigen boekhandel en toevallig kent zij de eigenaresse van Savannah Bay. Ik had dus direct iemand om mee naar de lezing te gaan. Voor mijn tante sloot de lezing mooi aan op wat ik haar net verteld had. Namelijk, dat ik nu een jongen ben en geen meisje. En dat zij dus een neefje heeft in plaats van een nichtje.

Een veilig welkom

In de boekwinkel heerste er bij binnenkomst al een gezellige informele sfeer. Toevallig kende ik één van de organisatoren van het evenement, namelijk Eline Elberse. De overige organisatoren waren Jasper Albinus en René Strik. Ook onder de bezoekers waren er bekenden. Ik werd omringd door mensen die niet veroordeelden dat je transgender bent en in sommige gevallen – net als ik – niet cis-gender zijn. Als cis-gender identificeer je je (volledig) met je geboortegeslacht. Dit gaf heel veel rust en daarmee een veilig welkom.

Niemand wil gediscrimineerd of veroordeeld worden

De bijeenkomst was niet alleen gezellig, maar ook informatief en activerend. Als publiek kregen we de opdracht om in groepjes typisch mannelijke en vrouwelijke eigenschappen op te schrijven. Dit leidde tot nogal wat protest: de lezing ging toch over de emancipatie van genderrollen? Er werd ons uitgelegd dat we eerst bewust naar de door de maatschappij opgelegde gendernormen en -kenmerken moesten kijken en dat we daarna zouden bespreken wat hier de gevolgen van zijn. Er ontstond een flinke discussie over de verwachtingen die de maatschappij van mannen en vrouwen heeft. Mannen mogen bijvoorbeeld hun zachte kant niet laten zien en ze worden in alle gevallen geacht sterk en onafhankelijk te zijn. Als vrouw móet je toch wel echt een kinderwens hebben en het is vanzelfsprekend dat vrouwen niet kunnen inparkeren. Tijdens de discussie bleek dat niemand in de zaal – genderqueer of niet – zich erg prettig voelde bij de rigide normen die de samenleving ons oplegt en dat we ze liever kwijt dan rijk zijn.

Open en eerlijk

Het was voor mij erg verfrissend om met een groep bekende en vreemde mensen te praten over hoe de maatschappelijk verwachte normen van mannelijkheid en vrouwelijkheid als beklemmend ervaren kunnen worden, omdat ik dit nog niet eerder op deze schaal had gedaan. We konden open en eerlijk met elkaar delen dat niet iedereen zichzelf kan zijn. Het delen van mijn gedachtes en gevoelens met mijn tante vond ik een extra leuke ervaring, omdat ik met haar nog niet zo uitgebreid had gepraat over mijn voor haar ‘nieuwe’ identiteit. Het is fijn als je bij zulke gesprekken helemaal jezelf kunt zijn en je je een keer geen zorgen hoeft te maken over hoe je overkomt, of wat anderen van je zullen denken. Ik hoop dat de andere bezoekers nieuwe inzichten hebben opgedaan en net als ik genoten hebben van de openhartige gesprekken en discussies die gevoerd konden worden!

Jim is een trotse (trans)jongen die zich net als velen anderen verbaasd over de wereld om hem heen en ervan geniet die te bespreken met anderen. 

* In verband met de privacy van de auteur is de achternaam weggelaten.

Deel op: